Symptomy niedożywienia w chorobie nowotworowej
Z czym powszechnie kojarzy się niedożywienie? Wiele osób termin ten kojarzy wyłącznie z problemami z dostępem do żywności w biednych rejonach świata. Problem niedożywienia w krajach Trzeciego Świata występuje u 25 proc. populacji. Niewiele osób zdaje sobie sprawę, że niedożywienie jeszcze częściej występuje w warunkach szpitalnych, gdzie problem ten dotyczy nawet 40-70 procent chorych (u chorych na nowotwory wskaźnik ten może dochodzić nawet do 80 - 100 proc. - Basics in Clinical Nutrition. Sobotka L. (ed.), Praga: Galen; 2004.) Co ważne, niedożywienie w szpitalach występuje w krajach wysoko rozwiniętych, w tym w Polsce.
Ocenia się, że około 30 proc. pacjentów przyjmowanych do szpitala jest niedożywionych, a stan ten pogłębia się w trakcie hospitalizacji ze względu na lekceważenie jego objawów.
Czym jest niedożywienie?
Niedożywienie to stan, który rozwija się z powodu niedostatecznego przyswajania lub nadmiernych strat substancji odżywczych, niezbędnych do utrzymania zdrowia tkanek oraz czynności organów i narządów. (Definicja: dr hab. Marek Pertkiewicz, Klinika Chirurgii Ogólnej i Żywienia Klinicznego Akademia Medyczna w Warszawie, Polskie Towarzystwo Żywienia Pozajelitowego i Dojelitowego).
Jakie są objawy niedożywienia?
Pierwszym i najbardziej zauważalnym symptomem świadczącym o pogarszającym się stanie odżywienia pacjenta jest utrata masy ciała. Spadek wagi spowodowany jest rozwijającym się nowotworem oraz towarzyszącemu mu zmniejszonemu przyjmowaniu pokarmów.
Innymi wczesnymi objawami rozwijającego się niedożywienia są:- osłabienie, zmęczenie i senność,
- apatia i depresja,
- utrata apetytu, szybkie uczucie sytości.
- sucha, łuszcząca się i blada skóra,
- osłabienie mięśniowe, zaniki mięśni,
- niedokrwistość (anemia),
- gorsze gojenie się ran,
- osłabienie odporności i zwiększenie podatności na infekcje i zakażenia.
Na co zwrócić szczególną uwagę?
Utrata apetytu i wagi to często lekceważone objawy. Powinny być one jednak znakiem ostrzegawczym, który wymaga zwrócenia uwagi na stan odżywienia pacjenta.